Maandag kwam het vreselijke bericht dat Roel Heuker is overleden. Een groot Nic.-er is niet meer.
“Deze wedstrijd was niet te winnen, rust nu maar uit.” Dat was de tekst in het overlijdensbericht van Roel Heuker.
Roel heeft in zijn korfballeven heel veel wedstrijden wél gewonnen. De belangrijkste wedstrijd die Roel ooit speelde was niet voor Nic. maar voor DOS’46. Als Nic.-er. In 1982 wordt DOS’46 mét Roel kampioen van Nederland door in Arnhem met 10-8 te winnen van Deetos. Uit Groningen is een bus vol Nic.-ers om Roel aan te moedigen. Na afloop loopt Roel mee in de polonaise van spelers en supporters. Als hij langs de rand van het veld zijn oud-clubgenoten ontdekt, ontworstelt hij zich uit het feestgedruis om me in het oor te fluisteren dat hij snel terugkomt bij Nic. om samen in het eerste te spelen. En dat deed ie.
Roel werd in 1964 als 10-jarige lid van Nic.. In de aspiranten en junioren speelde hij samen met onder anderen Mineke Bos, Jeanette Radstaak, Marijke Koelewijn, Greetje de Raad, Lyda van Doorn en Bert Kruger. Roel was een talentvolle speler die al snel in beeld kwam bij de noordelijke selectieteams en in januari 1972 wordt hij Nic.s eerste (junioren)international.
Niet alleen binnen de lijnen liet Roel zich gelden. In 1974 trad hij toe tot de redactie van het maandblad. Een jaar later nam hij zitting in het bestuur waarin hij een vastere taakverdeling voorstelde. Verder maakte Roel het weekbericht en was kartrekker van het organiseren van een grootse prominentenwedstrijd tijdens het schoolkorfbaltoernooi. Roel wilde vooruit met de club, probeerde de organisatie van de vereniging te verbeteren en wees op het belang van ledenwerving en -behoud.
En toen. Toen ging Roel naar DOS’46. Hij wilde niet alleen voor Nic. het beste maar ook als speler voor zichzelf het hoogste. Drie jaar later was Roel weer terug. Als kampioen. Afbouwen deed ie in good old Nic. 4. Spelen met Willem en Dientje Makken, Gerrit en Geke Koekkoek, Gerard en Ria Dussel en Co en Truus Vlietstra. Roel was natuurlijk veel te goed voor dit team, maar hij haalde zijn geluk met name uit de befaamde derde helften dat seizoen.
Roel stapt dan ook weer volle bak in het besturen. Eerst in 1988 als bestuurslid, vanaf 1989 als voorzitter. In diezelfde tijd lost hij zijn afspraak in: hij gaat weer spelen in Nic. 1. Unieke combinatie, voorzitter en selectiespeler. In beide rollen stuwt hij de vereniging omhoog. Door het aanstellen van goede trainers (Jantinus Scholtmeijer, Hans van de Kaa en Freek Keizer) en door zelf ook nog af een toe een balletje te scoren (hoogtepunt: vijf goals in de thuiswedstrijd tegen concurrent DWA in kampioensjaar 1e klasse) gaat Nic. 1 stapje voor stapje richting de top van Nederland.
In het bestuur is hij samen met Mineke Fokke de drijvende kracht. Soms ook tegen de stroom in. Een poging van een groep binnen de vereniging om het bestuur over te nemen heeft hem lang pijn gedaan.
Toch ging Roel onvermoeibaar door.
Als voorzitter roemt hij het belang van vrijwilligers en om ‘de vrijwilliger’ te eren stelt hij een jaarlijkse prijs in het leven. Het Nicootje. In 1989 ontvangt hij zelf het Nicootje voor zijn propaganda-activiteiten en betrokkenheid bij het gemeentelijk Topsport Platform. Op 20 december 1990 wordt Roel lid van verdienste.
Als speler van Nic. 1 scheurt hij in een wedstrijd tegen Tietjerk zijn achillespees af. Roel schold de hele hal stijf in de veronderstelling dat hij geschopt werd door zijn tegenstander. Dat was in ieder geval einde seizoen voor Roel. Twee jaar later speelt Nic. op het hoogste niveau van Nederland om nog weer twee jaar later ‘zomaar’ landskampioen te worden. Roel wees als speler, bestuurder maar vooral als Roel, de weg.
Een groot Nic.-er is niet meer.
We wensen Janke en de (klein)kinderen heel veel sterkte.
Kees Vlietstra